blog

Bardzo krótki film.

2011-07-17T05:10:00.000-07:00

(Bardzo) krótki film. Tematem jest tramwaj - lizboński tramwaj, ale gdy powracam do tej migawki moją uwagę przyciąga kobieta w chustce na głowie. Dzięki tej postaci 'scena' nabiera charakteru.

<

nie doszło do zakupu

2011-04-30T06:16:00.000-07:00

Zrezygnowaliśmy (...)

przemnożyć przez dwa

2011-01-28T12:11:00.000-08:00

Kupiliśmy jacht. Będzie o zaletach gdyż Leszek wypisał co jest do zrobienia tutaj: http://saoirse.blox.pl/2011/01/W-kolo-Macieju-Do-kwadratu.html.

Ja uczona doświadczeniem dodam, że nakład pracy trzeba przemnożyć przez dwa ;). Nie będę pisała o nautyce, zawierzyłam Leszkowi, że jacht jest Okay. Oceniałam i przyglądałam się naszemy przyszłemy domowi.

Z Oxfordshire przez moje Somerset wjechaliśmy do Devon gdzie to David pod wiatą pomiędzy zabytkowymi autobusami "zakotwiczył" jacht. Nie uważam, że to okoliczności przyrody przesądziły o miejscu w którym stoi łódka, ale muszę napisać, że kolory które tam zobaczyłam nadal drażnią moje zmysły, nadal wspominam to miejsce. Styczeń, a tam zieleń, soczysta zieleń okalająca pagórki. Zaś pasące się owce podkręcają klimat ;) - są niczym te piegi na twarzy dziewczyny.

Wracając do głównego tematu. Wchodzimy po drabinie na pokład. Ciągle towarzyszy nam niewiadoma i pytanie: czym zaskoczy nas wnętrze jachtu? Wdrapuję się na górę i oprócz myśli "nie patrz w dół", powtarzam sobie "zalety" - na tym skup uwagę! Jesteśmy na pokładzie. Potwierdziło się to co zobaczyliśmy na zdjęciach - jest on bardzo zakurzony.

Rozglądam się i powtarzam swoją mantrę - "zalety!". Przyglądam się bliżej i myślę, że po pierwsze jest to jacht, a nie namiot szturmowy na którym już można zamieszkać (Saoirse ma swoje, inne atuty ;) ). Wchodzę po schodkach do kambuza i widzę - ciemność. Chwila i David oświeca wnętrze latarką. Moja mantra wypełnia mi myśli. Wyrywa mnie z mojego "zamyślenia" David zagadując o pływanie. Odpowiadam, że taaaaak byyyyylo :) ale rok temu, ale zaraz i Leszek ponownie zasypuje go pytaniami, a ja wracam do zalet. Tak więc, jest i wysokość stania! Nawet gdy doda się podłogę i podsufitkę nadal będzie wysokość stania - dla mnie :). Ważnym jest, że na Mirage (klasa tego jachtu, aby być dokładną dodam, że Mirage 28) jest więcej zrobione niż na Saoirse. David napracował się nad "wypruciem" całego wnętrza. Teraz tylko trzeba pouzupełniać braki. Uwagę moją zwróciło drewno pilersu. Piękny lity kawał tekowego drewna. Wcześniej już uzgodniliśmy, że jeżeli wyniknie potrzeba lakierowania to użyjemy matowego lakieru. I chyba najważniejsze. Przewrotnie nawet napisze, że cieszy mnie fakt, że jacht jest suchy, a kolejna rzecz na plus - część podwodna została wypiaskowana do żywego żelkotu - nie trzeba szlifować!
Wad praktycznie nie ma, zapewne wyjdą z czasem, ale zalety przy danej cenie jachtu przeważyły i zdecydowaliśmy się na zakup.

Zaliczka wpłacona!

nazwa bloga

2011-01-16T13:15:00.000-08:00

Dziś znajomy napisał Leszkowi to zdanie na czacie : "Leszek, Marzena musi zmienić nazwę bloga, bo prowokuje rzeczywistośc"... czy to wina nazwy mojego bloga (przypomnę: homeless), że musimy zmienić pracę - gdyż zostaniemy bez dachu nad głową za dwa miesiące ;) /Leszek opisał przyczynę wypowiedzenia mieszkania na swoim blogu: http://saoirse.blox.pl/2011/01/W-kolo-Macieju.html)
Ogólnie idzie ku dobremu. Zaczęliśmy przeglądać oferty sprzedaży większych łódek, większych od naszej obecnej Saoirse ;). Mam nadzieję, że ten mój Kapitan przedkłada jednak żeglarstwo nad szkutnictwo ;). Myślimy, że czas najwyższy przeprowadzić się na południe.

dwa tematy

2011-01-01T14:18:00.000-08:00

Usiadłam i wyznaczyłam kurs z punktu J do naszej mariny. Rozłożyłam mapę dwa lub trzy dni temu i pomyślałam - nieeee, juuutro... Dziś usiadłam i skupiłam się na prądach i pływach, oraz światłach i innych zatopionych wrakach. Czyli uczę się czytać mapę. Wiem już, że prądy są powiązane z pływami i podczas mojej podróży palcem po tejże mapie prąd zmienił się na mojej drodze ze wschodniego na zachodni, a to wszystko w zakładanych sześciu godzinach.

Fotografia. Myslę, że muszę zacząć robić zdjęcia...

nowe hobby

2010-10-03T11:29:00.000-07:00

Leszek już przy pierwszym jachcie odkrył to, że pociąga go szkutnictwo. Zaś przy drugim wciągnęło go to tak, że zaraził mnie tym hobby. Żeglowanie w tym roku odłożyliśmy na drugi plan. Dzięki temu całkowicie mogliśmy poświęcić się temu co sprawia, że jesteśmy szczęśliwi :). Lato minęło nam dość szybko. W czasie urlopowym zabraliśmy się za remont kambuza. Nie to, że zakończyliśmy już tam naszą pracę. Jeszcze nie. Zostawiliśmy dużo jej na zimę. Aby w te długie wieczorne godziny czerpać niewysłowioną przyjemność ze szlifowania, lakierowania, polerowania. Sam miodzik. Remont nas wciągnął. Jednak były też chwile kiedy to Leszka nachodziły obawy. Myślał, że będziemy zmuszeni przerwać zabawę i odłożyć wciągające hobby na nastepny rok, a zająć się pływaniem. Bił sie z myślami, długo się zastanawiał. Stawialiśmy sobie pytanie jak przedłużyć te upojne chwile ze szlifierką. Szczęście nie trwa wiecznie. Nadszedł ten moment kiedy to zaplanowaliśmy jesienne żeglowanie. Jednak przyznam ;), że ciągle zwlekaliśmy. Postanowiliśmy, że jeszcze coś zrobimy aby przedłużyć pracę przy naszym jachcie. Wyjęliśmy Saoirse na brzeg i zafundowalismy jej konieczny prysznic podwozia. Muszę przyznać, że mamy szczęście. Leszka upór jest niedościgniony. Znalazł!!! Żeglowanie mogliśmy odłożyć. Wracamy do szlifierek i papieru ściernego! Do tegoż naszego szczęścia przysłużyła się pęknięta nakrętka przy śrubie napędowej. Słowami nie da się wyrazić naszej radości. Teraz szlifujemy kadłub i pokład! I tak upajani wdychanym pyłem zeszlifowanej farby cieszymy się, że remont nadal trwa. Poniżej kilka obrazków.

zawód, który nie ma przyszłości

2010-09-17T15:26:00.000-07:00

Myślę, że równowaga w przyrodzie będzie tak długo zachowana jak długo oni będą wychodzić do pracy ;).

Leszek podrzucił muzykę do tego postu :)

zajawka

2010-09-11T05:40:00.000-07:00

Coraz częściej myślę o zimie. Poniekąd zaczęłam pewne przygotowania czynić aby być w pełni przygotowaną gdy ona już przyjdzie. Po pierwsze grypę mam już za sobą. Po drugie przeprowadzamy się. Jednak najważniejsze i najbardziej widoczne są zmiany na Saoirse. Jak dużo uwagi i jak bardzo poważnie traktujemy te zmiany, niech zobrazuje poniższy kapitana portret.

słoneczko z naszego podwórka

2010-07-15T16:08:00.001-07:00

Zaglądając czereśni pod sukienkę

2010-07-15T14:09:00.000-07:00

Poczciwy strach na wróble (czy też na inne szpaki) odszedł już do lamusa, została sukienka.

na dobrą noc

2010-06-28T14:35:00.000-07:00

Kpt Jerzy Radomski i jego jacht - Czarny Diament

2010-06-27T15:58:00.000-07:00

Na zdjęciach pod tym linkiem (oraz tutaj) przedstawiam historię naszego spotkania z Kpt Jerzym Radomskim i jego załogą ( na zdjęciach w galerii od pierwszego: Kpt Jerzy, Patryk, Kasia, Paulina, Marian, Bartek i Jacek) na Czarnym Diamencie. W zeszłym tygodniu Czarny Diament przycumował na kilka dni w Newhaven, dziś około 14:00 - po 32 latach powrócił do kraju. Duża część historii Kapitana i Czarnego Diamenta została opisana przez Patrycję i Mikołaja na poniższej stronie: http://www.czarny-diament.blogspot.com/

Young Dubliners: Saoirse

2010-06-12T05:47:00.000-07:00

Z celtycką nutą o "naszym jachcie" ;)

kto ma statki ten ma wydatki

2010-06-09T06:05:00.000-07:00

Przychodzi taki czas w życiu człowieka kiedy to należy powiedzieć "d u p a". U mnie właśnie nadszedł ten czas. Nasza kataryna (silnik na Saorsie) odpalił - zmagania z nim trwały kilka miesięcy. Świetnie, wręcz wspaniale. Znajomi gratulują. Radość w domu. Problem rozwiązany i jak to Leszek ujął "garaż zamknięty". Posprzątałam w środku, zmyłam pokład, a "rejs" próbny zostawiliśmy na przyszły tydzień. Ja nadal będę trwała przy swoim i podkreślę, że "d u p a". Wczoraj rozmawialiśmy o naszych planach i usłyszałam, że w najbliższym czasie należy zrobić elektrykę - czyli przez kolejne, przynajmniej dwa weekendy Leszek będzie odplątywał kable i kabelki, aby ponownie później je zaplątać. Zanim o planach urlopowych i żeglowaniu to

- trzeba postarać się o to aby światła rozświetliły pokład,

- stopa masztu ma wiele do życzenia, zaś w między czasie

- trzeba zrobić lub też kupić samoster, nie wspomniałam o

- malowaniu kadłuba antyfulingiem - to jest priorytet!

Myślę, że wspomniane wcześniej słowo "d u p a" nabrało już sensu dla czytającego. Wymieniłam tylko kilka rzeczy, lista potrzeb jest długa. Bycie armatorem nie przynosi samych korzyści i łatwego dostępu do żeglowania, bycie armatorem to szereg obowiązków.

Tak, marzenia się spełniają :) (...), a ty o czym marzysz?

"Jutro przyjdzie pani z taaaaaaaaakim duuuuuuużym aparatem."

2010-06-06T14:13:00.000-07:00

Na drodze w poszukiwaniu modeli poznałam Olę, córeczkę znajomych. Poniżej jedna godzina poranka małej modelki ;).

Byłam w Faro.

2010-05-25T15:36:00.000-07:00

Pod tym linkiem galeria z Faro .

Faro. Na lotnisku kupiłam butelkę wody i zapytałam się o autobus do centrum. Niestety usłyszałam, że autobusy o tej porze nie kursują – było już późno, jak dobrze pamiętam było dobrze po 21 - jedynie taksówką mogłam dostać się do motelu. W Portugalii jako pierwszy przywitał mnie szczerbaty taksówkarz, nie przeszkadzało mi to, że burczał coś przez całą drogę - ciekwa byłam tego kraju, ciekawa byłam czy zauroczy mnie tak jak zrobiła to Andaluzja. Już raz kilka lat wcześniej przekroczyłam granicę pomiędzy Hiszpanią i Portugalią, ale wizyta trwała kilka godzin i ograniczyła się do pobytu ze znajomymi w klubie nocnym. Teraz ponownie na południu Europy. Tym razem sama, obserwowałam świat przez szkła aparatu. Na do widzenia taksówkarzowi rzuciłam obrigada (jedyne słowo, które bez trudności zapamiętałam) i z ulicy weszłam na klatkę schodową. W recepcji dziewczyna, która zna angielski - jest nieźle. Pytam się czy jest bezpiecznie wieczorem na ulicach Faro i czy bez obawy mogę wyjść na spacer – kiwnęła głową. W pokoju otworzyłam drzwi balkonowe i zamarłam. Widok był przerażający. Tak jakbym otworzyła usta taksówkarza, które urosły do niewyobrażalnych rozmiarów i jakbym wpatrywała się w szczerby i czarne pieńki - pozostałości po zepsutych zębach taksówkarza. Brrrrr. Niemiłe wspomnienie. Zaczęło też siąpić – pomyślałam, że swiat jest zawsze piękniejszy o wschodzie słońca i Portugalia też napewno jest ładna. Tego wieczoru nie wyszłam na spacer. Rano około 10 miałam pociąg do Lizbony, na nogach byłam przed siódmą. Oddając klucz zapytałam się o miejsce gdzie mogłabym kupić coś do zjedzenia, dziewczyna wskazała mi miejsce tuż za rogiem, zwane cafeteria (rodzaj baru- kawiarni z kilkoma stolikami). Otwarta od ósmej... jest siódma... aparat w ręce... ciekawe ile zdołam zobaczyć w ciągu kilku godzin? Niecałe dwieście metrów dalej od motelu wchodzę na stację kolejową - potwierdzam, że pociąg jest około 10, ale biletu nie kupiłam gdyż komputery nie działały. Wyszłam i skierowałam się w stronę wybrzeża, pamietałam kierunek z mapy, a już później starałam się pamiętać w którą stronę skręciłam - trzymałam się teorii, że najłatwiej będzie skręcać tylko np. w lewo ;).

Niesamowitym i miłym dla ucha był poranny klekot bocianów. Klekot dobiegał z wielu stron. Wyraźny, wpasował się w życie miasteczka. Rozpoczynał dzień, jak w wielu wsiach dzień rozpoczyna pianie koguta. Bociany rozgadały się jak przekupki na targu. Dusza mi się śmiała gdy zobaczyłam tak wiele ptaków w jednym miejscu, niemalże na każdym dachu zbudowały gniazdo. Nie zapomnę długo klekotania i może dzięki tym ptakom Faro wydało mi się bardzo malowniczym miejscem. Zrobiłam kółko po głównym rynku zatrzymując sie chwilę przy marinie (większy basen z kilkudziesięcioma motorówkami) i wróciłam na wskazany przez recepcjonistkę róg ulicy - na śniadanie. Do tej pory nie wiem jaką kawę piją portugalczycy, jaka kawa jest wizytówką tego kraju. Ja wierna byłam tam filiżnace espresso z dużą iloscią cukru. Tak mój kapitanie, przebiłam ciebie w słodzeniu gorących napoi - na malutką filiżankę dwie łyżeczki cukru! Pycha. Na małą czarną czekałam ponad pół godziny, niesamowite – jestem z powrotem na południu! Po kawie zabrałam plecak z motelu i po kilkunastu minutach podziwiałam widoki na trasie do Lizbony.

W Faro kilka kolejnych godzin spędziłam ponownie w dniu wylotu. Tym razem byłam bardziej natarczywa w przyglądaniu się i poznawaniu Faro. Aparat daje pewien rodzaj alibi, pozwolenie aby natarczywość spojrzenia była zaakceptowana. Tak jak w wielu innych miastach, w Faro znajdują się miejsca, gdzie można spotkać codziennie te same osoby. Wyobrażam sobie, że bardzo często, tak jak i tego dnia, w bramie prowadzącej na stare miasto można spotkac skulonych studentów - szkicujących, kreślących stare mury budynków. Można też ich często spotkać na ulicach rynku. Kolejne miejsce to kąt pod arkadami zaanektowany przez grupę mężczyzn. Arkady znajdują się po przeciwległej stronie mariny, z drugiej strony głównego placu. Znalazła tam sobie przystań grupa mężczyzn grających w karty. Usiedli przy poskładanych jeden na drugim stolikach, które to stanowią nieodzowną częś architektury tej i innych miejscowości w Portugalii. Kilka przecznic dalej, prostopadle do mariny nastepny deptak, tam na ulicy grupa Marokańczyków. Pamiętam, że poznani Hiszpanie w czasie gdy przebywałam w Andaluzji mieli negatywny stosunek do Marokańczyków, nie potrafili ukryć rasizmu. Przybyłych z Afryki mężczyzn traktowali jak zło konieczne. Zatrudniali ich, ale nie okazywali szacunku. Pierwszy raz tam spotkałam się z pogardą dla innej nacji. Przy nieukrywanej pogardzie marokańczycy bezczelnie demonstrowali swoją dumę. Nie da sie nie zauważyć Marokańczyków na ulicy. Rzuca się w oczy ich natarczywość spojrzenia, lekceważąca postawa .
Każdy ma swoje miejsce w Faro. Odnalazłam i ja swoje miejsce w nowo poznawanym miasteczku. Jest nim kilka metrów kwadratowych pontonu, który stanowił przystań dla małych rybackich łodzi. Znalazłam to miejsce przechodząc ze starego miasta na promenadę i po przejsciu przez tory kolejowe znalazłam się na tych kilku metrach kołysanych przez fale. Odkryłam Faro dla siebie, nie przerażał już mnie widok sypiącego się tynku, a powybijane okna pustostanów nabrały charakteru, tajemniczości. Stały sie barwne, a nie zmurszałe i odpychające.
Faro ma urok tych małych miejscowości gdzie wszyscy wszystkich znają. Czas jest niezauważalny, ignorowany, a wskazówki nie nadają mu znaczenia. Zauważalna jest akceptacja przemijania.

Żałuję, że nie udało mi się popłynąć na lagunę. Laguna jest Rezerwatem Przyrody o powieżchni ok 170 m. kw. Lokalne biuro podróży oferuje rejsy małymi łódkami do rezerwatu. Najsensowniej jest wybrać się tam w okresie wiosny i jesieni. W tych porach roku staje się ona przystankiem dla migrujących ptaków. Liczy się, że jest ponad sto gatunków zatrzymujących się na lagunie.

Może innym razem, może we dwoje tam popłyniemy. W tej podróży ja wybrałam Lizbonę. Wybrałam fado.

nic dodać, nic ująć

2010-05-07T12:20:00.000-07:00

czysty rock

po angielsku przy naszej ławeczce

2010-04-20T10:41:00.000-07:00

Leszek zrobił "garaż" z Saoirse. W dwie minione soboty byłam z kapitanem w marinie. Pojechałam aby sobie przypomnieć, że mamy w posiadaniu jacht. Wzdycham tylko. Samo posiadanie Saoirse nie jest zadawalające. Chciałabym powrócić już do jej używania. Nic to, ważnym jest, że krok po kroku zmierzamy do tego aby wszystko powróciło na swoje miejsce.

Pierwszej soboty pomogłam Leszkowi wynieść wodę, którą zastaliśmy w zęzie. Wynosiłam wiadro po wiadrze, przy kolejnym podanym pustym wiadrze zobaczyłam jak skulony Leszek męczy się przy zbieraniu jej gąbką i jak bardzo przy tej pracy rozchlapuje ją na materace - postanowiłam mu pomóc. Wzięłam gąbkę w swoje ręce. Nasze materace jeszcze żyją, a wręcz mają własne choć niestety przeżarte ropą i grzybem życie. Już słyszę słowa, które przytoczyłby Leszk w riposcie dotyczącej materacy: "Jeszcze nieraz głowę przyłożysz do nich i spać będziesz w najlepsze." Cóż, oboje wiemy, że będą nowe, ale też oboje nie wiemy kiedy to będzie. Przy okazji, mając w rękach gąbkę wyczyściłam zęze pod silnikiem, teraz łatwiej było tam się dostać. Zajrzałam też tego dnia w każdy niemal kąt aby zobaczyć jak łódka nam przezimowała. Ogólnie byłam mile zaskoczona, nie było tak źle. Z zostawionej 'spożywki' tylko rozpakowany ryż przybrał jasno zielonkawy kolor, reszta nadspodziewanie dobrze przetrwała. Wyszorowałam wszystkie kąty. Zabrałam co się tylko dało z łódki do domu na wieś aby to wyprać. Leszek tego dnia przewietrzył żagle. Fok nieco się przybrudził tzn zagościła na nim plama pleśni, plamka jest mała biorąc pod uwagę powierzchnię żagla. Leszek bardzo plamką się nie przejął - jest mała- rzekł. Tyle to pracy wykonaliśmy w pierwszą sobotę. Odpoczynek też był - przy naszej (Leszka) ławeczce. Odpoczywaliśmy tym razem po angielsku. Zostaliśmy w samochodzie i tak jak każdy rasowy tubylec podziwialiśmy zatokę przez okna naszego wozu.

Druga sobota. W ostatnim tygodniu pojechaliśmy na barkę. Teoretycznie wszystko na niej jest, wszytsko co wiąże się z żeglarstwem. Aby zobrazować co na niej można wyszperać napiszę, że my przy najbliżeszej okazji (mam na myśli bardziej Leszka niż nas) oddamy tam ciągle wożone w "padaczce" (nasze drugie auto) olinowanie i stary forluk gdy już go zastąpimy nowym. Przeszperalimy kąty barki i nie znaleźliśmy szukanych metalowych kątowników pod silnik. Wstąpiliśmy też do B&Q gdzie Leszek zastanawiał się czy kupić nowe stopki do silnika, czy też wystraczy wiertło i trochę pracy aby wywiercić większe dziury pod zaduże śruby zakupinych stopek. Kupilśmy wiertło! Zakup okazał się dobrą decyzją (hej!) Dziurki leżą jak ulał. Tego dnia w "garażu" Leszek też szukał szczotki do czyszczenia rdzy. Specjalnej, metalowej szczotki którą można byłoby przymocować do wiertarki. Leszek powiedział, że przewijała mu się ona pod ręką, ale najprawdopodobniej było to w "padaczce", a nie na łódce. Na jachcie znaleźliśmy podobną, ale bez możliwości połączenia do wiertarki, której udział przyśpieszyłby czyszczenie powstałej rdzy na silniku. Założyłam rękawiczki na dłonie i gdy Leszek poszedł do biura mariny porozmawiać o umowie muringu ja starałam sie odnaleźć metal na silniku pod rudym nalotem. Źle nie wyszło, a i kapitan pochwalił ;). Ja wiem, że można by lepiej, ale z tym poczekamy ;). Posprzątaliśmy narzędzia do skrzynek i ponownie po angielsku odpoczęliśmy przy naszej ławeczce.

Na zdjęciu Leszek odpoczywający na naszej ławeczce - po swojemu ;).

Katyń

2010-04-12T12:47:00.000-07:00

"Teraz z Polakami jesteśmy złączeni podwójną krwią. Do 22 tys. doszło jeszcze prawie 100. Jest to próba nie tylko dla Polaków, ale także dla nas" napisał komentator radia Echo Moskwy Matwiej Ganapolski po sobotniej katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem.

Kondolencje

2010-04-11T01:24:00.001-07:00

Głębokie wyrazy współczucia, dla rodzin ofiar tragedii pod Smoleńskiem. [*]

przygotowania przed sezonem żeglarskim

2010-03-28T03:19:00.000-07:00

Na Solencie sezon żeglarski trwa cały rok. My nasz sezon rozpoczynamy pod koniec kwietnia, nadal Saoirse potrzebuje wiele naszej atencji. Leszek najbliższe dni spędzi w marinie czyszcząc silnik i wietrząc żagle.
Laurel i Hardy również zajęli się swoim jachtem ;)

wizytówka

2010-03-21T13:33:00.000-07:00

Już raz skierowałam obiektyw w kierunku tematu kołatek, ale dzisiejszy spacer po Abingdon zaowocował w ciekawsze zbliżenia. Przyklejając się do kolejnych drzwi przy jednej z ulic prowadzących z centrum do Tamizy odgadywałam chrakter domu przyglądając się bliżej kołatkom. Więcej zdjęć zamieściłam w galerii. (link)

Sintra

2010-03-03T11:12:00.000-08:00

Pojechalam zobaczyc Quinta de Regaleria, obejrzalam wspanialy zamek wraz z ogrodem w popoludniwym sloncu. Zamek powstal 100 lat temu, sponsorem budowy i pomylodawca byl portugalski milioner.

sceny z teledysku Marizy ;)

a zadowolona jestem, ze przedpoludniem w deszczu

wspielam sie aby zobaczyc Palacio Nacional de Pena.

Obrazki z podrozy (post tymczasowy)

2010-03-02T09:17:00.000-08:00

Ulice Faro prowadzace do glownego placu. Specjalnie nie szukalam ponizszych widokow, byly na moim szlaku do Lizbony.

Plac i marina

Jedyny dzien, kiedy to niebo bylo blekitne. Godlem Faro powinien byc bocian;)

Migawki z Lizbony,

cdn...

miały być szpaki

2010-02-24T14:57:00.000-08:00

Ostatniej niedzieli ja z aparatem, Leszek z kamerą wybraliśmy się w głąb Oxfordshire aby przyjrzeć się poniżej pokazanemu widowisku

Ptaki niestety nie uraczyły nas spektaklem, a z naszego spaceru oprócz błota na statywie i butach przyniosłam kilka zdjeć, z tego dwa poniżej.

miejscowy band

2010-02-14T05:21:00.000-08:00

Dziś miejscowa kapela - Radiohead i 'Creep'. Thom Yorke (wokal, gitara), Ed O’Brien (gitara), Phil Selway (perkusja) oraz Colin (gitara basowa) i Jonny Greenwood (gitara, parapet). Wszyscy znali się ze szkoły w Abingdon (1985).

prezent

2010-02-10T13:45:00.000-08:00

Słowa wyprawa, podróż przewijały się wielokrotnie w moich wypowiedziach. Portugalia jest przypadkowym miejscem, wybranym pod jedno z zainteresowań obdarowanego. Szkoda, że nie słuchałam muzyki znad Amazonki ;) (ale, to dalej i inna historia ;) ) Leszek nie mógł słuchać tego, że zrobię, że zorganizuję. Na mojej drodze do przygody zawsze było ‘ale': ale brak czasu, ale muszę zrobić wcześniej to i tamto, ale (...) ciągle ale (sic!)
Leszek kupił mi bilet! Generalnie była to pięknie zapakowana sugestia, której sens był jednoznaczny - rusz dupę*.
Na początku było fado. Wyszukałam je podczas surfowania po internecie. Fanem to raczej jestem muzyki z Andaluzji (gdy o folku mowa), ale muzyka z Lizbony w wykonaniu Marizy podoba mi się i przy okazji uczy Leszka cierpliwości (słuchawki nie dochodzą do porozumienia z moim laptopem ;) ). Wrażenie zrobiło na mnie miejsce gdzie był nakręcony jeden z teledysków Marizy ( http://mariposa-blog.blogspot.com/2009/12/z-regoy-na-blogu-zamieszczam-wazne.html ) - zwróciłam uwagę na schody prowadzące do głównego wejścia, oraz wnętrze wieży. Dwa zdjęcia (początek i koniec teledysku) wrysowały mi się w pamięć.

Po drodze do przygody los przedstawił mi Alexa. Alex to Portugalczk, którego poznaliśmy u znajomego. Wieczory u Michała (znajomy) kończyły sie tym, że Leszek nie dał odebrać sobie gitary, a Alex wtórował mu na harmonijce. Wsponiałam Alexowi, że podoba mi sie fado i on zaśpiewał kilka strof. Wymiękłam, buzia mi sie otworzyła. Alex przedstawił nam niesamowitą skalę dźwięków. Powiedział, że był to fragment fado śpiewanego jedynie przez mężczyzn, a początkowo było śpiewane przez górników. Ostatnim razem gdy widzieliśmy się z Alexem powiedziałam, że jadę na tydzień do Portugalii. Dostałam kartkę z nakreślonymi nazwami kilku miejscowości, tam warto pojechać - usłyszłam.
Moje surfowanie stało się ukierunkowane – Portugalia. Trafiłam na jedno z licznych forów o Portugalii i w galerii natknęłam się na zdjęcie mi już znane. Zdjęcie wnętrza wieży. Zapytałam się o nazwę tego miejsca i wiem już, że jest to zdjęcie z Quinta da Regaleira. Googlując dowiedziałam się, że Sintra jest miejscem gdzie znajduje się zamek z teledysku, a Sintra jest miejscowością, ktorą też zapisał mi Alex na kartce. Piękny zbieg okoliczności ;). Mam już zarys planu. Wczoraj szukałam hotelu w Lizbonie. Lizbona będzie miejscem wypadowym. Miałam wynająć samochód, ale po czytaniu informacji zostawionych na różnych forach i stronach internetowych wiem, że nie opłaca się jechać do Sintry samochodem. Miejscowość jest mała, brak miejsc parkingowych i notoryczne korki. Jadę pociągiem, podróż ma trwać 40 minut. Zarys już jest, dwa tygodnie pozostało do ‘wyprawy’, a ja przeglądam zdjęcia z Lizbony i Sintry aby przygotować się do pleneru ;). Ciąg dalszy opisu przygotowań nastąpi ;).

* ups

na każdy moment

2010-02-07T06:59:00.000-08:00

Patrzysz i usmiechasz się, słuchasz i kołyszesz się. Ja tak mam :). Sara Tavares Balance

potuptałam do klubu

2010-02-04T15:37:00.000-08:00

Potuptałam, się wybrałam do 'Abingdon Camera Club'. Klub istnieje od ponad trzydziestu lat. Tematem tego spotkania było: "Peer Pressure. A Digital Photogaphic Competition to be judged by Members". Slajdowisko odbyło się w małej sali kościoła metodystów. Zgodnie z zamierzeniem zdjęcia miały być oceniane i poddane krytyce. Wysłane wcześniej przez klubowiczów wyświetlane były jedno po drugim. Przy każdym krytyka, konstruktywnie wyrażona opinia. Takie to miałam wyobrażenie po przeczytaniu tematu. Wraz z innymi uczestnikami spotkania oceniałam zdjęcia (w skali 0-10). Ołówkiem, przy pomocy cyfr wyrażałam swoją opienię. Tak jak każdy otrzymałam tabelę z tytułem wyświetlanych zdjeć i nazwiskiem osoby krytykującej. Pierwsze zdjęcie i pierwszy komentarz. Ołówek przygotowany, oczy szeroko otwarte. Pierwszy rzut oka i myśl, że bałagan na drugim planie zabiera wzrok od głównego motywu. Powoli słowa pierwszego krytykującego dotarły do mnie. Usłyszałam pochlebnie wyrażone słowa opisujące dany kadr, kompozycję, temat zdjęcia. Początkowo zagościł uśmiech na mojej twarzy, myślę: 'taaak angielski sposób krytyki różni się od naszego z którym się spotkałam - krótka opinia, która jest ukierunkowana i niepowściągliwa w swojej wymowie ;). Powoli mój wzrok wędrował za słowami oceniającego i odkrywałam zdjęcie na nowo. Na koniec usłyszeliśmy, tak jaby przypadkiem, słowa krytyki. No cóż, nadal był to temat spotkania. Oceniający przepraszając, że zauważył, wskazywał na punkty, które burzą kompozycję. Jakkolwiek na koniec z pewną stanowczością krytykujący podkreslał, że zdjęcie mu się bardzo podoba. Zdjęcie oceniłam na 6, wypowiedź nie rozmyła tła, które zaburzało kompozycję zdjęcia.

Obawiałam się trochę tego spotkania. Nowe środowisko, brak oparcia w mowie polskiej, ale okazało się, że jeden z klubowiczów ma korzenie polskie, oraz jest Polak, który czasem zagląda na spotkania - szlaki były już przetarte;). Było sympatycznie. Nie czułam dystansu, jaki być może sama sobie wymysliłam. Tematem kolejnego spotkania jest też slajdowisko. Zostaną przedstawione zdjęcia, które zostały wybrane jako najlepsze do Royal Photographic Society Nature Group. To tyle co temat mi mówi, więcej w piątek po spotkaniu.

Dowiedziałam się też, że klub jest organizatorem konkursu fotograficznego. Tematem jest Energia.

Usiadłam w fotelu i przejrzałam moje zdjęcia. Nie mam ich wielu, zatrzymałam się na kilku. Myślę, że pierwsze trzy wpasują się w temat.

Następne to pocztówki z 'szuflady'. Temat energii można wydobyć przy lepszych ujęciach (zbliżeniach). Mam czas do końca lutego, może 'coś' uda mi się zatrzymać w kadrze ;).

warte przypomnienia - 'balancing point'

2010-01-28T16:13:00.000-08:00

chaos

2010-01-27T12:44:00.001-08:00

Zgubiłam chaos, a tak dobrze było mi z nim. Usiadłam za biurkiem i wieszam cyfry na szubienicach. Wmawiają nam, że porządek zapewni nam bezpieczeństwo, a mi przynosi depresję. Czasami udaje mi się zdjąć maskę, wiem gdzie szukać szczęścia ;).

nauka pływania - lekcja pierwsza

2010-01-24T14:09:00.000-08:00

Chodziło o to aby spotkać odpowiedniego nauczyciela. Chie jest świetnym trenerem, pokazała mi jak należy oddychać i bez stresu po raz pierwszy puszczałam bańki pod wodą. Wymruczałam za każdym zanurzeniem murmurando i wynurzając się po wypowiedzeniu 'one' wdech. Frajda! Dawno się tak nie bawiłam ucząc się przy okazji.

join the beat /przyłącz się/

2010-01-09T03:11:00.000-08:00

zaskoczyła nas zima ;)

2010-01-06T13:52:00.000-08:00

za płotem

przed płotem

i coś ładnego z zeszłego roku ;)

'To nie jest dla ciebie.'

2010-01-06T10:11:00.000-08:00

Obserwuję forum żeglarskie i żeglarzy, którzy z różnych przyczyn zostawili swój jacht na lądzie. Zerknę (...) jest tam ok 4500 forumowiczów zapisanych. Link do strony wspomnianego forum http://www.sailforum.pl/index.php Zastanawiam się ile kobiet zapisanych jest na tym forum i ile z nich powiedziałoby o sobie jestem żeglarzem. Znamy kilka znaczących nazwisk w tym środowisku, kobiet które są podziwiane i naśladowane. Ostanio na wspomnianym forum toczą sie zażarte dyskusje na temat samotnych rejsów. Trzy kobiety, Polki zakończyły swoje samotne rejsy.

Opisane i bezkompromisowo skomentowane jest to też na forum

(http://www.sailforum.pl/viewtopic.php?t=3328&postdays=0&postorder=asc&start=90).
Ja podziwiam z tych trzech kobiet jedną Nataszę Caban. Dziewczyna spełniła swoje marzenia. Jej żeglarstwo pokazuje, że pasja jest, że jest tym bez czego ludzie są nieszczęśliwi. O innych wspomnę, że mówią nieprawdziwe rzeczy o swoich wyczynach. Kłamią. Mówią o sobie 'najmłodzsza samotnie' (dowiedzione jest, że nie była sama); mówią 'najszybciej i bez zawijania do portów' - stanęła na zakupy chroniąc się przed sztormem. Czy tylko Naomi James, Dame Ellen Mac Arthur (w tym momencie tylko te dwa przykłady) są dowodem na to, że wyjątek potwierdza regułę?
Jak wiele kobiet zarejestrowanych na forum i żeglujących robiłoby to dalej bez swoich mężczyzn? Dla jednej z nich, Beaty pod wpływem emocji płynących z odwiecznego sporu (wszytsko do przeczytania na forum ;) ) Leszek chwycił gitarę i nagrał tę piosenkę (słowa, muzyka Raz Dwa Trzy). Pozwolę sobie zadedykować ją Beacie, żonie Tomka żeglarza ;) :).

Zanim ja samotnie stanę za sterem to nauczę się czym jest hart ducha i jak walczyć o swoje. Dlaczego? Gdyż swojemu nauczycielowi będę musiała udowodnić wpierw, że jestem godnym partnerem. Później, kiedyś już samotnie to będzie tylko przyjemność :).

Leszek kupił mi gitarę ;),

2010-01-02T11:00:00.000-08:00

a ja do słuchania stworzona jestem. Posiadam wiele talentów, ale słuchu za grosz. Od kilku miesięcy, a może od kilku nawet lat Leszek powtarza, że chce mieć gitarę i tak przed gwiazdką wymyślił, że dobrym prezentem dla mnie (!) będzie gitara. Prezent dostałam ;) tuż po gwiazdce. Mam swoją pierwszą gitarę z gitarzystą :)).

Nie dostałam autoryzacji na wklejenie filmu ;((, ale 'jeszcze nagramy jakiś film' - usłyszałam. Maestro musi poćwiczyć ;), perfekcjonista przecież ;).

dzieje się (...!)

2009-12-28T05:39:00.000-08:00

Bo ja chcę już i teraz! Znać tajemnicę Petera Solomona (postać wymyślona przez Dan Browna i opisana w książce 'The lost symbol') i wiedzieć czy przeżył. Chcę dalej czytać słowa Kapitana K. Jaworskiego opsujące czas samotnych regat na Spanielu.

Bo ja chcę już i teraz usłyszeć dzwonek telefonu z głosem Iana oznajmiającym, że Chie ma czas dla mnie aby zacząć lekcje pływania. Tak, tak nie potrafię pływać, a już i teraz chciałabym na oceany sama sama.
Bo ja chcę mieć chwil kilka na wyplecenie smyczy jednej i drugiej do scyzoryków i to teraz.
Dostałam bilet lotniczy do Faro (od Sw.Mikołaja :) ) Godziny spędzę na czytaniu o tym miejscu i planowaniu podróży, że to jest bardzo ekscytujące więc chcę zacząć to robić teraz. A lekcje fotografii? Teraz i tutaj czeka zaległy mail do mojego nauczyciela. No i matryca w aparcie wciąż plamami na zdjęciu przypomina, że serwis potrzebny. Acha i silniczek do autofokusa padł. Bo ja chcę już i teraz nowe body (aparat w sensie), ale kupimy wcześniej Saoirsie nowy forluk i naprawa silnika w planach.
No, a i kiedy zachwyt wyrazić i chwil kilka poświecić Avatarowi wczoraj ogladanemu. Myślę, że zachwycać będę się tym filmem następnym razem przez całe kolejne 161 minut, gdy to ponownie usiądziemy przed dużym ekranem. A teraz za Leszkiem powtórzę 'miazga!!'. Warto obejrzeć. Krytycy pisząc o filmie zarzucają Cameronowi rasizm. Co z tym światem się dzieję, co ze mną się dzieję. Rozmawiam z koleżanką z Jamajki i zanim wypowiem słowo 'this black' /to czarne/ wskazując na daną rzecz /taśma o czarnym kolorze/ przemknie mi myśl, że te słowa mogą ją urazić i zastanawiam się, czy nie lepiej powiedzieć 'this one' /ta rzecz/, ale taka myśl przemknie i zginie szybko. Czy to życie tutaj i styczność z zastaną poprawnością polityczną ma aż taki impact na nas? Czy my dobrze interpretujemy to hasło?
Wracając do filmu czy czarnoskórzy aktorzy nie są jak najbardziej na miejscu gdy cała historia nawiązuje do kultury masajów?

Nie mogę doczekać się chwili gdy w Imaxie zobaczymy ponownie tę historię . Miazga!

To ja wracam do sprzątania kuchni. No już tup, tup...tup.

Film krótkometrażowy

2009-12-12T09:35:00.000-08:00

Jeden poniżej

Drugi u Leszka: http://saoirse.blox.pl/html
Proponuję też stronę: http://www.londynstan.blogspot.com/
/źródło youtube/

W pogoni za zdjeciem.

2009-12-12T09:10:00.000-08:00

Coraz częściej uśmiecham się gdy widzę siebie z aparatem. Są chwile kiedy to czas się zatrzymuje i liczy się tylko obraz. Poniżej chwile radości jaką daje praca fotografa.

Grudniowe wieczory

2009-12-09T15:51:00.000-08:00

Długie, grudniowe wieczory sprzyjają wspomnieniom.
Tym razem kilka zdjęć z 'naszego podwórka'. RNLI urządziło ćwiczenia. /sierpień '09/

Bliższe informacje o RNLI pod tym linkiem.
Wspomnę tylko, że jest to działalność charytatywna. Cały sprzęt /śmigłowce, łodzie ratunkowe, samochody(...)/ opłacany jest z datków. Ratownicy pracują charytatywnie.

Flamenko

2009-12-07T12:08:00.001-08:00

Idąc ulicą lub w sklepie czasami słyszę rozmowę w języku hiszpanskim. Odkręcam głowę i ścieżka dźwięku prowadzi mnie do osób rozmawiających po hiszpansku. Jest to język, który chciałabym dobrze znać.
Mam w pamięci obraz szkoły flamenko. Czekałam na lekcje hiszpanskiego. Sąsiednie drzwi prowadziły do szkoły tańca. Były otwarte, a w lustrze odbijały się postacie ćwiczące flamenko, kobiety powtarzające ten sam układ. Rytm nadawały kastaniety. Było to kilka lat temu przy małej uliczce w miejscowości Cartaya.

Fado

2009-12-06T08:00:00.000-08:00

Z reguły na blogu zamieszczam wydarzenia, które zaistniały w mojej rzeczywistości. Co u mnie w obecnej chwili? Jestem zmęczona.
A to lubię:

Fado. Spotkałam się z określeniem, że fado jest portugalską wersją blusa. Mariza nadała modernistyczny kierunek tej muzyce. Dodała elementy jazzu i bossa novy.

Wiało i lało

2009-11-18T13:26:00.000-08:00

Sztorm w Portsmouth /14.11.2009/, a poniżej widok z naszej 'dziupli'

Wspominając w ten dżdżysty wieczór

2009-11-14T13:56:00.000-08:00

Wybraliśmy się do Portsmouth dziś rano, a popołudniem wróciliśmy z powrotem na naszą wieś gdyż wiało i lało. Mam kilka chwil 'zapisanych' z dzisiejszego przedpołudnia, ale i problem z przerzuceniem ich na twardy dysk. Innym razem. Zaś tym razem wyszperałam z zakurzonego folderu kilka wspomnień o majówce w Abingdon. To było nad brzegiem Tamizy.

a kilkadziesiąt metrów dalej leżała mała, szmaciana, zapomniana 'barbie'.

Listopad

2009-11-06T13:05:00.000-08:00

Przerwa w pracy. Deszcz zatrzymał mnie w samochodzie. Wpatrując się w krople spływające po oknach postanowiłam trochę pokadrować. Nie mając aparatu ze sobą pobawiłam się Nokią.

AfrykaNowaka.pl

2009-11-03T13:54:00.000-08:00

Od jutra będzie można śledzić wyprawę 'szlakiem Kazimierza Nowaka'. Mam nadzieję, że gdy ona się już zakończy to my 'staniemy' na swoim szlaku. Dwa lata. Ot co.

Czas na chwilę zadumy

2009-11-01T07:15:00.000-08:00

Dotknąć historii.

2009-10-08T13:01:00.000-07:00

Zdjęcie fragmentu obrazu 'The Death of Nelson' Arthur William Devis 21 October 1805.
Obraz znajduję się na dolnym pokładzie HMS Victory

Giniemy w tłumie 33 milionów, tych którzy - przez przełomy wieków - znaleźli się w HMS Victory. Byłam tam świadkiem tego jak Rysiu dotyka historii. Zaraz po wejściu na okręt zgina kolana aby móc dotknąć drewna podłogi. /Dębowe poszycie dolnego pokładu działowego jest od czasu zbudowania okrętu./

Działa są tam wszędzie. /104 różnego kalibru./ Leszek opisuje mi sposób ładowania działa. Niesamowitym jest to, iz brytyjscy kanonierzy potrafili wystrzelić i ponownie załadować działa w ciągu 90 sekund (!!). Niestety musieliśmy się spieszyć i mniej wiecej po dwóch godzinach opuściliśmy Victory.

Zdjęcia z muzeum znajdziecie tutaj.

Polska banderka na Solencie

2009-09-22T14:13:00.000-07:00

Wiatr z bagsztagu. Płyniemy z prędkością do 3 węzłów. Za sterem załoga, a Kapitan nie ukrywa znudzenia. Swoje leniwe spojrzenie przesuwa po gładkiej tafli wody. Nagłe poruszenie w kokpicie. Diametralną zmianę nastroju przynosi zauważona na horyzoncie polska banderka. Szybkie przejęcie rumpla przez Kapitana i coby załoga nie protestowała zbyt mocno (a załoga chętna do buntu) - wysyła załogę po aparat. Trzeba spotkanie udokumentować, a tylko załoga potrafi to dobrze zrobić - tak myśli też i załoga. Z takim to przekonaniem ostro halsując, gonimy Zbigniewa Bolińskiego. Różnica w wielkości jachtów, brak pomocy ze strony gonionego (wyłączone radio) rozciąga całą akcję w czasie i nadaje całej historii kolorytu. Przychodzi moment, kiedy udaje się nam dojrzeć wymalowane zdziwienie na twarzach załogi Bolińskiego, z pytaniem w oczach - Szalony??!! Dlaczego ten mały brytyjski jacht chce nas staranowac ????. My goniliśmy, a oni się dziwili. Gdy byliśmy kilkanaście metrów od Zbigniewa Bolińskiego, na granicy słyszalności - Kapitan krzyknął słowa pozdrowienia i po krótkiej wymianie zdań daliśmy Bolińskiemu odpłynąć na wschód. Zaś na naszym krążowniku ponownie wszystko wróciło do normy. Załoga za sterem, a Kapiatan (...) Kapitan pogrążony w myślach o polskiej banderce.

Wspomnienia z grudnia 2007/ Memories of December 2007

2009-09-21T16:35:00.000-07:00

Duch w Zamku Warwick/ The Spirit of Warwick Castle
Ciekawość często silniejsza jest od lęku. Curiosity is often stronger than fear.

Wejdź tutaj. Click here.

Zaś wirtualna podróż tutaj./ The virtual tour here

U nas na wsi już jesień/With us in the countryside has already Autumn

2009-09-20T10:45:00.000-07:00

Morszczyn

2009-09-08T15:06:00.000-07:00

Glony były przypadkowym tematem mojego (niech bedzie, że) pleneru. Wyszłam z naszej ‘dziupli’ z myślą, iż wrócę z chociaż jednym zdjęciem. Aparat w ręku, statyw na ramieniu i już tuż za rogiem naszej mariny zrzuciłam go z ramienia aby porobić kilka zdjęc - z ręki. Dzięki pływom syzygijnym, można bliżej przyjżeć się morszcznowym kopcom. Kilka zbliżeń tutaj.

Algae were the subject of my unintentional (let say) outdoor. I went out from our ‘hollow’; in order that the return of even a single photo. Camera in hand, stand on the shoulder and just around the corner of our marina, threw stand from shoulder to do some work - from the hand. A few close - ups here.

Zwrot przez sztag - kolejna lekcja żeglowania.

2009-08-19T15:03:00.000-07:00

Takie to proste – powtarza Leszek - należy wyostrzyć, ustawić się do wiatru, dojść do łopotu, przesadzić pupę z jednej burty na drugą i kontra (dotyczy sternika). Super! Nic prostszego! Gdyby nie to, iż wiatr cały czas wieje(!!), a ja wyostrzyłam zbyt mocno. Krzyk Leszka - ‘odpaadniij’ – ‘prawie zwrot przez rufę byś zrobiła’. Powracamy do kolejnego zwrotu przez sztag. Wszystko byłoby fajne gdyby nie to, iż ciągle wiatr dmie(!). Przed nami mgła, za nami mgła, zaś kierunek wiatru odczytuję z kropel siekających moją twarz. Wrażeń dodaje wyrwany żagiel. Kapitan zajęty na dziobie przy żaglach, zaś umysłem skupiony przy sterowaniu. Decyzja podjęta. Wracamy. Tego ranka oprócz nas wypłynął tylko mały kuter rybacki. Zaś już przedpołudniem w okolicy Cowes było już znacznie więcej żagli, między innymi Aviva i związana z tym jachtem postać kobiety. Dee Caffari - żeglarka, która samotnie opłynęła kulę ziemską w obie strony ( http://www.deecaffari.co.uk/ )

Cowes Week - zdjęcia

dwa tygodnie urlopu - od teraz! / Two weeks holiday - from now!

2009-07-26T00:06:00.001-07:00

Nasza baza wypadowa - Southsea
Starting point - Southsea

To miał być kolejny miły dzień spędzony na żeglowaniu/That should have been another nice day of sailing

2009-07-16T12:41:00.000-07:00

Woda opadała, a Saorsie (Sirsza) kładła się na piasku. 'Jeżeli burty nie są mocne to straciliśmy jacht' - usłyszałam wcześniej od Leszka. Nie miałam nic do powiedzenia, skuliłam się w kokpicie i czekałam na rozwój wydarzeń. Nie pierwszy raz stałam za sterem ale tylko raz tego dnia zerknęłam na wskaznik głebokości i zignorowałam co zobaczyłam; tutaj nie może być tak płytko - pomyślałam. Pierwsze uderzenie kila o dno, ponowne spojrzenie na wskzaniki i Leszek szybko zbliżający sie z dziobu aby ocenic sytuację. Ani razu przedtem nie przestudiowałam mapy aby wziąść odpowiedzialność za sterem. Nawigacja, myślałam, jeszcze przyjdzie na nią czas. Przyszła zbyt szybko lekcja, która powinna byc tylko teorią. Przyszła też chwila zadumy nad błedami i brakiem odpowiedzialności. Los obszedł sie z jachtem łagodnie, zaś ja zapamiętam głos jęczącej Saorsie na długo, oraz jej obraz na piasku.

Był moment tego dnia, gdy kilkakrotnie od różnych osób usłyszałam pytanie: Czy Leszek nie był zły? Podeszła do nas kobieta. Sympatyczna rozmowa, a gdy juz odchodzila, odwróciła się i rzekła: 'Dobrze, że ze sobą jeszcze rozmawiacie, mój mąż nie odzywałby się do mnie'. Prawdą jest, iż Leszek wprowadza mnie w świat żeglarstwa, jest to jego pasja i marzenia, ale ja juz tkwie w tym po uszy. Strata gdyby woda nie była spokojna byłaby nasza, a nie jego.
Cóż, lekcje zapamiętam.
Przy okazji, ponowne dzięki dla Tomka.

The tide was going out and Saoirse ran aground on the sand."If the sides are not sufficiently strong, we will lose the yacht", I heard Leszek say. I had nothing to say. I cowered at the back end of the boat, by the tiller and awaited events. I was at the tiller but I only checked the ech sounder once and I noticed but at first I ignored what I saw. Here it should have been shallow, as it showed. On the first impact of the keel on the bottom I checked the echo sounder again and Leszek immediately came back from the prow.He wanted to find out what was happening and why. Navigation: I thought I still had time for this but I quickly had a hard practical lesson which should have been learned in theory. There also came a time when I thought about the mistakes. Fate dealt with the yacht gently; I will remember the groaning sound of Saoirse and the picture of her on the sand for a long time.
That day I heard the same question fro different people - Wasn't Leszek angry? We had a pleasant conversation and when she was leaving she turned and said, "Good you are still talking to each other. My husband wouldn't talk to me after that."
The truth is that Leszek was showing me everything about the world of sailing, that is his passion and his dream. I had already fallen in love with it. It would have been both our losses not only his, if the water had not been calm. I will remember the lesson.
Tomek, thanks.